Prijs: 19,95

Bezetting

Dit schreef OOR over deze plaat (Vergeten Vaderlandse Klassiekers, november 2006):


De blues rage die in het begin van de zestiger jaren in Engeland woedt drijft al snel over naar Nederland en er ontwikkelt zich hier ten lande een zeer volwassen scène met bands als Cuby + Blizzards, Tee-Set, Oscar Benton Blues Band, de Bintangs en uit Zwolle, Blues Dimension. En ook al bestaan ze maar zo’n drie jaar, ze zijn voor de geschiedenis van de Nederblues van groot belang geweest.

You Can’t Leave The Past Behind is een verzameling (geflopte) singles die de band in 1967 opnam voor het Havoc label (onderdeel van Negram/EMI) samen met topproducer Tony Vos. Hun echte doorbraak kwam pas een jaar later toen ze switchten van platenmaatschappij en voor Decca (nu Universal) de LP Blues Dimension opnamen (ook met Tony Vos). Voordat die LP uitkwam bracht Havoc nog even snel You Can’t Leave The Past Behind uit om te profiteren van het aankomende succes. Voor de liefhebber van Nederblues is het interessant om dit debuut nog eens te beluisteren daar het minder eenduidig vaart op de blues en het ook sterke soul, mod en zelfs jazz invloeden bevat.

De LP opent met Emergency 999, een langzame blues & soul kraker met een verrassend vette blazerssectie (Rudy van Dijk en Dirk-Jan van de Boogaard). Zanger Leen Ripke, die ooit samen met Herman Deinum in The Mozarts zat en van wie we later nooit meer iets hebben vernomen, klinkt met z’n doorleefde stem als een vroege Peter Tetteroo (Tee-Set) en samen met de gouden ritmesectie van Deinum, Hans Lafaille en Helmig van der Vegt (in 1970 stappen zich gedrieën over naar Cuby), klinkt het geheel behoorlijk overtuigend voor die tijd.

De band waagt zich ook aan het bekende Nobody Knows You When You’re Down And Out, (geschreven door Jimmy Cox) en slaagt met vlag en wimpel: de spanning wordt langzaam opgebouwd met de gedreven shuffles van Lafaille, het prominente basspel van van Deinum en het statige orgel van van der Vegt; het nummer schreeuwt trouwens om een gitaarsolo, maar die komt gek genoeg niet (op de gehele LP zit trouwens maar één gitaarsolo).

Helmig mag zich uitleven in groovy Hammond licks op het jazzy Skibus en de LP wordt waardig afgesloten met The End Of The Battle, een levendige up-tempo soul kraker met een barrelhouse piano en de langverwachte gitaarsolo. Niet gek voor een verzameling geflopte singles!


Machgiel Bakker